Óvæntur fundur

Síðasta laugardag eftir hádegi, þegar sólin skein skært, voru Anna og bróðir hennar Björn að undirbúa lítinn grænmetisreit í bakgarðinum sínum í Reykjavík. Þau höfðu aldrei ræktað grænmeti áður svo þau voru spennt en svolítið óviss. Anna var að grafa holur fyrir kálplöntur þegar Björn fann skyndilega gamlan málmkassa grafinn undir moldinni. Hann var að bursta mold af honum þegar Anna hætti vinnu og gekk til hans.

Saman opnuðu þau kassann og fundu gömul garðverkfæri og samanbrotið bréf. Í bréfinu stóð að fyrri eigandinn hefði plantað blómfræjum fyrir mörgum árum og vonast til að einhver myndi halda verkinu áfram. Þar sem þau höfðu þegar keypt ungar kál- og salatplöntur ákváðu þau að bæta við blómum líka.

Meðan þau voru að planta salatinu komu dökk ský og það byrjaði að rigna mikið. Þau huldu fljótt nýju plönturnar með plastdúkum sem þau höfðu undirbúið fyrr. Um kvöldið hafði rigningin hætt og garðurinn leit miklu betri út en þau bjuggust við.

Anna lofaði að vökva plönturnar á hverjum morgni fyrir skólann og Björn samþykkti að gá að skordýrum eftir fótboltaæfingu. Ef veðrið helst hlýtt næstu viku telja þau að kálhausarnir vaxi hratt. Móðir þeirra horfði út um eldhúsgluggann og brosti því hún hafði haft áhyggjur af því að þau misstu áhugann eftir einn dag. Nú eru bæði börnin þegar að skipuleggja hverju þau munu planta næsta vor ef garðurinn tekst vel.