Fölnaða ljósmyndin

Meðan Tómas var að flokka arfleifðarbækur í yfirfullri skrifstofu látinnar föðursystur sinnar rakst hann á þunnt bindi með ljóðum frá nítjándu öld þar sem blaðsíðurnar höfðu gulnað á jöðrunum. Inn á milli tveggja sonnetta lá lítil sepíaljósmynd sem hafði augljóslega verið skorin til að passa við bókina. Myndin sýndi konu um þrjátíu og fimm ára að aldri sem stóð við skrautlegt járnhlið, og andlit hennar bar hljóða kímni fremur en stífa formfestu tímabilsins. Það sem vakti mesta athygli Tómasar var blýantsmerkingin á bakinu: „Elín, áður en misskilningurinn varð, átján hundruð níutíu og sjö.“ Hann hafði aldrei heyrt föðursystur sína nefna neinn með því nafni en rithöndin líktist mjög rithönd ömmu hans í bréfum hennar. Forvitinn eyddi hann afganginum af síðdeginu í að fara í gegnum fjölskyldubréf og komst að því að Elín hafði verið nánasta vinkona föðursystur hans þar til deila um ótilgreinda arfleifð vorið átján hundruð níutíu og átta hafði slitið sambandi þeirra endanlega.

Ljósmyndin með varðveittum brúnum og falinni staðsetningu benti til þess að föðursystir hans hefði haldið áfram að meta minninguna löngu eftir að vináttan endaði. Tómas velti því fyrir sér hvort bókin hefði einu sinni tilheyrt Elínu því lítið eigandamerki innan á kápunni bar aðeins upphafsstafina E.M. og dagsetninguna átján hundruð níutíu og sex, einu ári áður en ljósmyndin var tekin. Uppgötvunin skildi hann eftir með undarlega tilfinningu fyrir því að hafa hnýsst í sættir sem aldrei höfðu orðið að veruleika og hann greip sjálfan sig í því að lesa sonnetturnar aftur með nýrri athygli á duldum tilvísunum sem gætu bent til iðrunar eða viðvarandi ástar.

Um kvöldið hafði ljósmyndin verið sett varlega á milli tveggja blaða úr sýrufríum pappír þó að Tómas gæti ekki ákveðið hvort að setja hana aftur í upprunalegan felustað eða ramma hana sem nýfundinn hluta af fjölskyldusögunni.