Einde van de oogst

Vorige zomer werkte ik op een kleine fruitboerderij bij het dorp Heuvelrijk. Elke ochtend plukten we appels en peren tot de zon te heet werd. Op de laatste dag voelde alles echter anders. Terwijl we de laatste kratten op de oude rode vrachtwagen laadden, verschenen er plotseling donkere wolken en begon het hard te regenen. We hadden al het meeste fruit geoogst, maar een paar manden stonden nog in het verste veld. De eigenaar, meneer Visser, riep dat we moesten opschieten voordat de grond in modder veranderde.

Terwijl we terugrenden met de manden, gleed mijn vriendin Lena uit en liet enkele peren vallen. We stopten om haar te helpen en lachten ondanks de regen. Tegen de tijd dat we klaar waren, waren onze kleren helemaal doorweekt.

Meneer Visser had een kleine afscheidslunch klaargemaakt in de schuur. Terwijl we broodjes aten en koude limonade dronken, vertelde hij dat hij de boerderij volgend jaar wilde verkopen. Iedereen werd even stil. Ik was van de vroege ochtenden en de geur van rijp fruit gaan houden, maar ik wist dat dit het einde was.

Na de lunch maakten we de gereedschappen schoon en namen we afscheid. Toen ik naar het hek liep, riep Lena dat ze hoopte dat we ooit nog eens samen zouden werken. Ik glimlachte en antwoordde dat ik zou overwegen terug te komen als het weer volgende zomer droog bleef. De regen hield eindelijk op toen ik bij de bushalte aankwam. Terwijl ik naar de lege boomgaard keek, besefte ik hoeveel ik die lange, vermoeiende dagen zou missen.