Miðnætti í bakaríinu

Elín hafði unnið næturvaktina í Bakaríi Árbæjar í næstum tvö ár en kyrrðin á nóttunni kom henni enn á óvart. Þegar hún kom klukkan ellefu voru göturnar auðar og eina hljóðið kom frá lyklunum hennar í þungri bakhurðinni. Um miðnætti voru ofnarnir þegar farnir að drynja. Hún hafði hitað þá klukkustund fyrr svo fyrstu brauðin gætu lyft sér á meðan hún hrærði sætari deigin. Samstarfsmaður hennar Magnús kom venjulega hálf eitt. Þessa nótt hins vegar hafði hann hringt og sagt að yngsta barnið hans væri veikt svo Elín bjó til morgunbakkelsið ein. Hún mótaði smjördeigshorn með fljótum, æfðum hreyfingum og minntist þess hversu klaufalegir fingurnir höfðu verið þegar hún byrjaði. Klukkan tvö setti hún fyrstu grindurnar í ofnana og stillti tímarann. Á meðan þau bökuðust hreinsaði hún marmaraborðin og tók eftir að fyrri vaktin hafði skilið eftir mjölspor yfir gólfið. Ilmurinn af vanillu og heitu smjöri fyllti herbergið fljótlega. Klukkan þrjú athugaði hún hitastigsskrárnar sem eigandinn krafðist. Allt var innan marka, sem var henni léttir, því úttektin í síðasta mánuði hafði verið ströng.

Skyndilega hringdi síminn. Það var sendingabílstjórinn sem tilkynnti að bíll hans hefði bilað á hringveginum og hann yrði að minnsta kosti fjörutíu mínútum seinn. Elín reiknaði út að brauðið yrði tilbúið áður en hann kæmi svo hún ákvað að byrja að pakka kældum vörum frá nóttinni áður.

Klukkan hálf fimm fylltist bakaríið af gullnu ljósi sólarupprásarinnar sem skreið inn um háu gluggana. Hún hafði rétt lokið við að merkja síðustu kassana þegar nýi lærlingurinn Þór kom inn með tvo stóra kaffibolla. Hann baðst afsökunar á því að mæta of snemma og bauðst til að hjálpa við að hlaða bílinn. Elín brosti þakklát fyrir að langa vaktin væri næstum búin. Þegar hún steig út í ferskt morgunloftið klukkan sex áttaði hún sig á að hún hafði aftur breytt einföldum hráefnum í raðir af fullkomnum brauðum og bökuðum vörum á meðan borgin svaf.