Seinkun norðurleiðarinnar

Á rigningsfullum þriðjudagsmorgni settist Elín í frátekinn sæti sitt í langferðabíl sem var á leið til Akureyrar. Hún hafði valið snemma brottför viljandi í von um að hljóðlátu stundirnar gæfu henni tækifæri til að ljúka drögum að tillögu sem teymi hennar í Reykjavík hafði lengi verið óákveðið um. Þegar bíllinn fór frá Reykjavík tók hún eftir öldruðum herra handan gangsins sem ítrekað horfði á vasaklukku sína með augljósri óánægju. Stjórnandinn tilkynnti fljótlega að vegna vandræða með veginn nálægt Borgarnesi gæti ferðin seinkað um allt að fjörutíu mínútur, sem olli því að nokkrir farþegar andvarpaðu hátt. Elín taldi seinkunina hins vegar óvæntan gjafa tíma. Hún opnaði fartölvuna sína og fór að slá inn með einbeitingu sem henni hafði sjaldan tekist að ná á skrifstofunni þar sem samstarfsfólk hennar hafði stöðugt dregið ályktanir af þögn hennar í stað þess að spyrja beint.

Þegar bíllinn náði Blönduósi hafði rigningu linnt og föl sólskin síaðist inn um gluggana. Hinn aldraði herra, sem reyndist heita Jónas Einarsson, hóf samtal eftir að hafa tekið eftir einstaka hrykkjum hennar við skjáinn. Hann sagði að hann væri á leið til að hitta barnabarn sitt í fyrsta sinn í sjö ár og hefði frestað ferðinni tvisvar áður vegna heilsufars. Elín hlustaði vel, skynjaði að hófstillt orð hans báru lag af eftirsjá sem hann vildi ekki fullyrða beint.

Þegar nálgaðist Akureyri uppfærði stjórnandinn upplýsingar um að seinkunin hefði minnkað í tuttugu og fimm mínútur þökk sé betri aðstæðum norðar. Jónas sagði síðan athugasemd sem ekki var algeng: að ferðir með farartækjum opinberuðu oft meira um falin forgangsröð fólks en nokkurt formlegt viðtal gæti gert. Elín brosti við blæbrigðunum og áttaði sig á því hvernig eigin tregða til að viðurkenna undirliggjandi áhættu verkefnisins endurspeglaðist í varúðarfullri bjartsýni hans. Þegar bíllinn loks dró inn á Akureyri klukkan tíu mínútum yfir ellefu hafði hún lokið tillögunni og jafnvel endurskoðað tvo kafla sem nú gáfu nákvæmlega varúðarfullan tón sem hún hafði ætlað. Jónas óskaði henni velfarnaðar með hljóðlátu hneigingu sem gaf til kynna meiri samþykki en orð hans höfðu gefið. Þegar Elín steig út á stöðina áttaði hún sig á því að ferðin hafði ekki einungis veitt aukinn vinnutíma heldur einnig óvænta lexíu um gildi óorðaðs skilnings á milli ókunnugra.