Óvæntir nágrannar

Þegar Anna undirritaði loks leigusamninginn fyrir nýja íbúð sína í blokkinni við Grensásveg hélt hún að mesta áhyggjuefnið yrði að koma gömlu sófanum inn um þröngar dyrnar. Hún hafði eytt vikum í að ímynda sér kyrrlát kvöld við lestur við gluggann sem sneri að rólegum bakgarðinum. Það sem hún hafði ekki búist við var að innan fárra daga eftir flutningana myndi hún dragast inn í líf fólksins í kringum sig.

Á fyrsta laugardeginum þar, á meðan hún var enn að pakka upp úr kössum, heyrði Anna mikinn skell úr íbúðinni fyrir ofan. Hún hljóp upp stigann og fann nágrannann, eldri mann að nafni Jón, liggja á eldhúsgólfinu umkringdan brotnum diskum. Hann hafði runnið til þegar hann teygði sig upp í háa hillu. Anna hjálpaði honum á fætur, lagaði honum te og hlustaði á meðan hann sagði að dóttir hans hefði beðið hann að flytja á hjúkrunarheimili eftir að konan hans lést árið áður, en hann hafði neitað því honum þótti vænt um útsýnið yfir gamla reyniviðinn frá glugganum sínum.

Kvöldið eftir bankaði grátandi ung kona að nafni Elín, sem bjó á móti, upp á hjá Önnu. Elín hafði nýlega komist að því að leigusalinn ætlaði að selja alla blokkina, sem þýddi að allir yrðu að vera farnir fyrir lok sumars. Hún hafði sparað í mörg ár til að kaupa eigið húsnæði og hafði haldið að hún ætti að minnsta kosti tvö ár í viðbót. Anna bauð henni inn, opnaði flösku af víni úr skápnum sínum og þær ræddu fram á nótt.

Þegar Anna fór að sofa áttaði hún sig á því að hún hafði þegar myndað sterkari tengsl hér en í fyrri blokkinni þar sem hún hafði búið í fimm ár án þess að vita nafn nokkurs nágranna. Morguninn eftir birtist Jón við dyrnar með litla pottaplöntu í þakkarskyni. Hann sagði henni að ef blokkin yrði seld myndi hann loks taka tilboði dóttur sinnar, en aðeins ef Anna lofaði að heimsækja hann stundum. Anna brosti og velti fyrir sér hvort flutningarnir hefðu í raun snúist um að finna nýtt heimili eða nýjar ástæður til að halda tengslum.