Uppskerulok

Í fyrra sumar vann ég á litlu gróðrarstöð nálægt þorpinu Hveragerði. Á hverjum morgni tínum við tómata og gúrkur þar til sólin varð of heit. Á síðasta degi var allt öðruvísi. Þegar við vorum að hlaða síðustu kistunum á gamlan rauðan vörubíl birtust skyndilega dökk ský og mikil rigning hófst. Við höfðum þegar tínt mestan ávöxtinn en nokkrar körfur stóðu enn á fjarsvæðinu. Bóndinn Sigurður hrópaði að við skyldum flýta okkur áður en jörðin yrði að leðju.

Þegar við hljópum aftur með körfurnar datt vinkona mín Lína og sleppti nokkrum gúrkum. Við stöðvuðum til að hjálpa henni og hlógum þrátt fyrir rigninguna. Þegar við vorum búin voru fötin okkar alveg bleyt.

Sigurður hafði undirbúið litla kveðjuverðlaun inni í hlöðunni. Meðan við borðuðum samlokur og drukkum kalt limonadi sagði hann okkur að hann hefði ákveðið að selja býlið á næsta ári. Allir urðu hljóðir um stund. Ég hafði lært að elska snemmorgnana og ilminn af þroskuðum ávöxtum en ég vissi að þetta var endirinn. Eftir matinn hreinsuðum við verkfærin og kvödðumst.

Þegar ég gekk að hliðinu kallaði Lína að hún vonaði við myndum vinna saman aftur einhvern dag. Ég brosti og svaraði að ef veðrið haldist þurrt næsta sumar myndi ég íhuga að koma aftur. Rigningin hætti loks þegar ég kom að biðstöðinni. Þegar ég horfði til baka á tóma garðinn áttaði ég mig á því hversu mikið ég myndi sakna þeirra löngu, þreytandi daga.