Elín á kvöldvakt

Elín hafði starfað sem sérfræðingur í greiningardeild Landsbankans í næstum fjögur ár þegar hún bauðst til að taka kvöldvakt þrisvar í viku. Hún hafði alltaf haft gaman af rólegum skrifstofum og daglega óreiðan hafði byrjað að þreyta hana. Þegar samstarfsfólk hennar fór klukkan hálf sex varð opna rýmið næstum hljóðlaust ef frá er talið lágt suð frá loftræstikerfinu sem hafði verið í gangi frá morgni. Elín fór fyrst yfir kerfisskrár sem höfðu myndast á annasömum tímum og tók eftir frávikum sem dagvaktinni kynni að hafa yfirsést. Eftir það útbjó hún næturskýrslur sem fóru sjálfvirkt til svæðisstjóra á miðnætti.

Þennan þriðjudag kom hún seinna en venjulega því strætónum sem hún tók venjulega hafði seinkað vegna mikillar rigningar. Þegar hún settist við skrifborðið áttaði hún sig á því að hún hafði gleymt hitabrúsa sínum með kaffi og gekk því í litla eldhúsið þar sem nýtt kaffi hafði rétt runnið í könnuna. Meðan hún beið eftir að bolli hennar fylltist hugsaði hún um stöðuhækkunina sem henni hafði verið lofað ef tölur hennar héldu áfram að batna. Skrifstofustjórinn Jón hafði sagt henni í síðustu viku að nákvæmni hennar væri mest í deildinni.

Um áttaleytið um kvöldið fékk Elín símtal frá öryggisverði sem tilkynnti að aðalinngangurinn hefði verið skilinn eftir ólæstur af ræstingamanni. Hún virkjaði rafeindalásinn strax frá tölvunni og skráði atvikið í atburðabókina. Klukkan hálf tíu hafði hún lokið endanlegri samræmingu á gjaldeyrisviðskiptum sem höfðu safnast upp síðan Evrópumarkaðir lokuðu. Ánægð með tölurnar leyfði hún sér stutt hlé og borðaði samlokuna sem hún hafði pakkað um morguninn.

Stuttu eftir tíu hóf hún afritunarferlið sem myndi standa til korter yfir ellefu. Á meðan var byggingin næstum tóm og aðeins næturvörðurinn var eftir á jarðhæð. Elín hafði farið að njóta einverustundanna því þær gáfu henni tíma til að hugsa um ný greiningarlíkön sem hún vonaðist til að koma á ef bankinn samþykkti tillöguna hennar. Þegar afrituninni lauk án vandræða slökkti hún á skjám sínum, tók saman eigur sínar og fór í lyftuna. Þegar hún steig út í svala næturloftið klukkan hálf tólf hugsaði hún að kvöldvaktin, þótt hún væri þreytandi, hefði orðið afkastamesti hluti vikunnar.