நீச்சல் கற்றல் மாற்றம்

அனிதா எப்போதும் தண்ணீரை அமைதியான உறுதியுடன் தவிர்த்து வந்தாள். அந்தத் தவிர்ப்பு அவளுடைய ஆழமான அசௌகரியத்தை மறைத்திருந்தது. முப்பத்து நான்கு வயதில் அவள் தன் நீர் தயக்கத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதாக உணர்ந்தாள். இந்த முடிவு திடீர் துணிச்சலால் உருவாகவில்லை. மாறாக சிறு சிறு அவமானங்களின் மெதுவான குவிப்பால் வந்தது. விடுமுறை நாட்களில் நண்பர்கள் ஏரி நீரில் எளிதாக மிதந்து செல்வதைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது, கடற்கரை விருந்துகளுக்கு வரும் அழைப்புகளை மறுப்பது, மற்றும் ஒரு அடிப்படை அனுபவத்தை இழந்துவிட்டதாகத் தோன்றும் உணர்வு ஆகியவை அதற்குக் காரணமாயின.

அவள் சென்னை நகராட்சி நீச்சல் குளத்தில் நடத்தப்படும் பெரியவர்களுக்கான தொடக்க வகுப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அங்கு கூட்டம் அதிகமாக இருக்காது என்று நம்பினாள். பயிற்சியாளர் முருகன் ஐம்பதுகளின் இறுதியில் உள்ள பொறுமையான மனிதர். அவர் பல நூறு தயக்கமான பெரியவர்களுக்கு கற்றுத்தந்த அனுபவம் கொண்டவர். அனிதாவின் எச்சரிக்கையான தோரணையை உடனே கவனித்து முதல் பாடத்தை அமைதியாகத் தொடங்கினார். உடனே பயிற்சிகளில் இறங்காமல் ஆழமற்ற பகுதியில் ஒன்றாக நடந்து செல்லும்போது மிதப்பின் இயற்பியலை மென்மையான தத்துவ வார்த்தைகளில் விளக்கினார். அனிதாவுக்கு இந்த அணுகுமுறை எதிர்பாராத வகையில் ஆறுதலளித்தது.

அடுத்த வாரங்களில் முன்னேற்றம் தயக்கத்துடன் வந்தது. அது அடிக்கடி பின்னடைவாகவே தோன்றியது. ஒரு செவ்வாய்க்கிழமை அவள் பதற்றமின்றி தோள்களை மூழ்கடிக்க முடிந்தது. ஆனால் வியாழக்கிழமைக்குள் பழைய பதற்றம் திரும்பியது. அதனால் மிதப்புகூட நிலையற்றதாகத் தோன்றியது. முருகன் ஒருபோதும் வற்புறுத்தவில்லை. மாறாக சில எதிர்ப்புகள் முயற்சியைவிட பொறுமையால் எளிதில் விலகும் என்று குறிப்பிட்டார். அந்தக் கூற்றின் பல அடுக்கு பொருளை அனிதா பின்னர்தான் உணர்ந்தாள்.

எட்டாவது பாடத்தில் அவள் ஒரு முழு நீளத்தை அடிப்படை மார்பு நீச்சலில் நீந்த முடிந்தது. இருப்பினும் அவளுடைய நுட்பம் இன்னும் தெளிவற்றதாகவும் மூச்சு சீரற்றதாகவும் இருந்தது. அவளை ஆச்சரியப்படுத்தியது உடல் திறமை அல்ல. மாறாக தன் உணர்வில் ஏற்பட்ட நுட்பமான மாற்றமே. நீச்சல் குளம் ஒரு காலத்தில் மறைந்திருந்த அச்சுறுத்தலின் இடமாக இருந்தது. இப்போது அது பாதிப்பை வெட்கமின்றி வைத்திருக்கும் இடமாக மாறியது. மற்ற கற்றவர்களான ஓய்வுபெற்ற கணக்காளர் ராஜு மற்றும் மென்பொருள் பொறியாளர் கவிதா ஆகியோரும் தங்கள் மறைந்த அச்சங்களைச் சாய்வான கருத்துகளாலும் பகிர்ந்த பார்வைகளாலும் மட்டுமே வெளிப்படுத்தினர். இறுதி மாலையில் குழு தங்கள் எளிய சான்றிதழ்களைப் பெற்றபோது அனிதா தன் சாதனையின் உண்மையான அளவு கடந்த தொலைவில் இல்லை என்று உணர்ந்தாள். மாறாக தான் அனுபவமற்றவளாக இருக்க அனுமதி கொடுத்த அமைதியான அனுமதியில்தான் அது இருந்தது. முருகன் எப்போதும் போல அடக்கமாக தலை ஆட்டி தண்ணீர் அவசரப்படாமல் காத்திருந்தது என்று கூறினார். அந்தக் கருத்து எந்த வெற்றிகரமான அறிவிப்பையும் விட அதிக எடையைத் தாங்கியது.