Geç Başlangıç

Aylin suyla ilgili her türlü etkileşimden hep sessiz bir kararlılıkla uzak durmuştu; bu tutum aslında daha derin bir huzursuzluğu gizliyordu. Otuz dört yaşına geldiğinde artık bu durumu, kendi deyimiyle "suya karşı tereddüdü" olarak adlandırdığı şeyle yüzleşme vaktinin geldiğine karar verdi. Bu karar ani bir cesaretle değil, tatillerde arkadaşlarının göl sularında rahatça süzülmelerini izlerken, plaj partisi davetlerini geri çevirirken ve yaşadığı temel bir deneyimi kaçırdığı duygusuyla biriken küçük utançların yavaş yavaş yığılmasıyla doğmuştu.

Belediyenin kapalı havuzunda yetişkinlere yönelik mütevazı bir başlangıç kursu seçti; buranın kalabalık bir spor salonundan daha az teşhir edici olacağını umuyordu. Eğitmen Kerim, ellili yaşlarının sonlarında, sabırlı bir adamdı ve yüzlerce isteksiz yetişkine ders vermişti. Aylin'in çekingen duruşunu hemen fark etti ve ilk dersi özenli bir sadelikle sundu. Onu hemen alıştırmalara sokmak yerine sığ kısımda birlikte yürümeyi önerdi ve suyun kaldırma kuvvetinin fiziksel prensiplerini neredeyse felsefi bir yumuşaklıkla anlattı. Aylin bu yaklaşımı beklenmedik ölçüde rahatlatıcı buldu.

Sonraki haftalarda ilerleme çekingen adımlarla oldu ve sıklıkla gerileme gibi hissediliyordu. Bir salı günü omuzlarını suyun altına sokmayı panik yaşamadan başardı, ancak perşembeye gelindiğinde eski gerginlik geri dönmüş, suda süzülmeyi bile riskli kılmıştı. Kerim asla zorlamazdı; bunun yerine bazı dirençlerin çabadan çok sabırla daha kolay kırıldığını söylerdi. Aylin bu sözün katmanlı anlamını ancak zamanla kavradı. Sekizinci derste ilkel bir kurbağalama stiliyle havuzun bir ucundan diğerine yüzebilmişti, fakat tekniği hâlâ kusurlu ve nefes alıp vermesi düzensizdi. Onu en çok şaşırtan fiziksel becerinin kendisi değil, benlik algısındaki ince değişimdi. Havuz eskiden gizli bir tehdit alanıyken artık utanç duymadan kırılganlığın barınabildiği bir yer olmuştu. Diğer kursiyerlerin de kendi saklı kaygılarını taşıdığını fark etti; emekli bir muhasebeci olan Halil ile bir yazılım uzmanı olan Seda bunları ancak dolaylı yorumlarla ve bakışmalarla belli ediyorlardı.

Son akşam grup mütevazı sertifikalarını alırken Aylin asıl başarının kat edilen mesafede değil, kendisine acemiliği yaşama izni vermesinde yattığını anladı. Kerim her zamanki sakinliğiyle yalnızca başını salladı ve suyun acele etmeden beklediğini söyledi; bu gözlem herhangi bir zafer nutkundan çok daha ağır basıyordu.