Fırında Gece Yarısı

Ayşe iki yıldır fırıncı olarak Gece Pastanesi'nde gece vardiyasında çalışıyordu fakat sessiz saatler onu hâlâ şaşırtıyordu. Saat on birde dükkâna vardığında sokaklar bomboştu ve tek ses arka kapının ağır kilidinde dönen anahtarlarından geliyordu. Gece yarısına doğru fırınlar çoktan gürlemeye başlamıştı; mayalı hamurların ilk partileri kabarmaya başlarken tatlı hamurları yoğurabilmek için bir saat önce fırınları ısıtmıştı. Meslektaşı Mehmet genellikle saat on ikiyi çeyrek geçe yanına gelirdi. Ancak o gece arayıp en küçük çocuğunun hasta olduğunu söylemişti; bu yüzden Ayşe sabah pastalarını tek başına hazırladı.

Kruvasanları hızlı ve alışkın hareketlerle şekillendirirken ilk başladığı günlerde parmaklarının ne kadar beceriksiz olduğunu hatırladı. Saat ikide ilk rafları fırına sürdü ve zamanlayıcıyı kurdu. Hamurlar pişerken mermer tezgâhları temizledi ve önceki vardiyanın yerlere un döktüğünü fark etti. Kısa süre sonra vanilya ve ılık tereyağı kokusu odayı doldurdu. Saat üçte patronun tutulmasını istediği sıcaklık kayıtlarını kontrol etti; her şey istenen aralıktaydı. Bu onu rahatlattı çünkü geçen ayki denetim çok sıkı geçmişti.

Telefon aniden çaldı. Kurye arıyordu; kamyoneti çevre yolunda arıza yapmıştı ve en az kırk dakika geç kalacaktı. Ayşe ekmeğin kuryeden önce hazır olacağını hesapladı ve önceki geceden kalan soğumuş ürünleri paketlemeye başladı.

Saat dört buçukta dükkân, yüksek pencerelerden sızan doğan güneşin altın rengi ışığıyla doldu. Son kutuları etiketlemeyi yeni bitirmişti ki Mehmet'in yerine gelen yeni stajyer Ozan elinde iki büyük kahveyle içeri girdi. Erken geldiği için özür diledi ve kamyoneti yüklemesine yardım etmek istedi. Ayşe gülümsedi; uzun vardiyanın neredeyse bittiğine memnundu. Sabahın altı buçuğunda temiz sabah havasına adım attığında şehrin geri kalanı uyurken basit malzemelerden yine mükemmel ekmekler ve pastalar yarattığını fark etti.