Seinbúin sundkennsla

Anna hafði alltaf forðast vatnið með þöglum ásetningi sem huldi dýpri ótta. Þegar hún varð þrjátíu og fjögurra ára ákvað hún að kominn væri tími til að takast á við það sem hún kallaði með varúð vatnsfælni sína. Ákvörðunin kom ekki af skyndilegum hugrekki heldur af hægfara uppsöfnun smávægilegra niðurlæginga: að horfa á vini synda áhyggjulausa í stöðuvatni í sumarfríi, hafna boðum í strandveislur og þessi stöðuga tilfinning um að missa af einhverju grundvallaratriði. Hún valdi hljóðlátt byrjendanámskeið fyrir fullorðna í Laugardalslaug, þar sem umhverfið virtist minna áberandi en í fjölmennum frístundamiðstöðvum. Kennarinn, Magnús, þolinmóður maður á sextugsaldri sem hafði kennt hundruðum óviljugra fullorðinna, skynjaði strax varðstöðu hennar og bauð fyrstu kennslustund með varúð. Í stað þess að þrýsta á æfingar lagði hann til að þau gengju einfaldlega saman í grunna endanum á meðan hann lýsti eðlisfræði flotans með mildum, næstum heimspekilegum orðum.

Önnu þótti þessi nálgun óvænt hughreystandi. Á næstu vikum kom framför í hikandi skrefum sem oft virtust vera afturför. Einn þriðjudag tókst henni að sökkva öxlum án kvíða, en á fimmtudag kom gamla spennan aftur og jafnvel flotið virtist óöruggt. Magnús ýtti aldrei á; í staðinn sagði hann að sumt viðnám léti fremur undan þolinmæði en átökum, setning sem Anna áttaði sig á síðar að hafði margþætta merkingu.

Á áttundu kennslustund gat hún synt heila lengd með frumstæðu bringusundi, þó tækni hennar væri ónákvæm og öndun óregluleg. Það sem kom henni mest á óvart var ekki líkamlega færnin heldur lúmska breytingin á sjálfsmynd hennar. Laugin, sem áður hafði verið staður dulinnar ógnar, varð staður þar sem hún gat verið berskjölduð án þess að skammast sín. Hún tók líka eftir því hvernig hinir nemendurnir, Páll sem var endurskoðandi á eftirlaunum og Nína sem var hugbúnaðarsérfræðingur, báru sína eigin falda ótta sem þeir opinberuðu aðeins með óbeinum athugasemdum og sameiginlegum augnaráðum. Á síðasta kvöldinu, þegar hópurinn tók við hógværum skírteinum sínum, áttaði Anna sig á því að raunverulegur mælikvarði árangurs hennar lá ekki í fjarlægðinni sem synt var heldur í þöglu leyfi sem hún hafði veitt sjálfri sér til að vera óreynd. Magnús, alltaf hófstilltur, hneigði einfaldlega höfuðið og sagði að vatnið hefði beðið án flýti, athugasemd sem bar meiri þyngd en nokkur sigursæl yfirlýsing gæti haft.