Nieoczekiwani sąsiedzi

Gdy Kasia wreszcie podpisała umowę najmu nowego mieszkania na ulicy Długiej w Krakowie, myślała, że największym problemem będzie wniesienie starej kanapy przez wąskie drzwi. Przez kilka tygodni wyobrażała sobie spokojne wieczory z książką przy oknie wychodzącym na ciche podwórko. Nie spodziewała się, że już po kilku dniach zamieszkania wciągnie się w życie ludzi wokół niej.

W pierwszą sobotę, gdy jeszcze rozpakowywała kartony, usłyszała głośny huk z mieszkania nad sobą. Pobiegła na górę i zastała sąsiada, starszego pana o nazwisku Kowalski, leżącego na kuchennej podłodze wśród potłuczonych talerzy. Poślizgnął się, sięgając po górną półkę. Kasia pomogła mu wstać, zaparzyła herbatę i wysłuchała, jak opowiadał, że córka błagała go o przeprowadzkę do domu opieki po śmierci żony w zeszłym roku. Odmówił, bo uwielbiał widok starego dębu z okna.

Następnego wieczoru młoda kobieta o imieniu Ola z mieszkania naprzeciwko zapukała do drzwi Kasi ze łzami w oczach. Ola właśnie dowiedziała się, że właściciel planuje sprzedać całą kamienicę, co zmusi wszystkich do wyprowadzki do końca lata. Od lat odkładała pieniądze na własne lokum i sądziła, że ma jeszcze co najmniej dwa lata na przygotowania. Kasia zaprosiła ją do środka, otworzyła butelkę wina z własnej szafki i rozmawiały do późna w nocy.

Kiedy Kasia wreszcie poszła spać, zdała sobie sprawę, że zdążyła nawiązać tu mocniejsze więzi niż w poprzednim bloku, gdzie mieszkała pięć lat i nie poznała imienia żadnego sąsiada. Następnego ranka pan Kowalski pojawił się u jej drzwi z małą doniczkową rośliną w podziękowaniu. Powiedział, że jeśli kamienica naprawdę zostanie sprzedana, w końcu przyjmie propozycję córki, ale tylko pod warunkiem, że Kasia obieca go czasem odwiedzać. Kasia uśmiechnęła się i zastanawiała, czy przeprowadzka tak naprawdę dotyczyła znalezienia nowego domu, czy raczej nowych powodów, by pozostać w kontakcie z ludźmi.