เพื่อนบ้านที่ไม่คาดคิด
B2นิดาย้ายเข้าคอนโดในย่านอารีย์กรุงเทพหลังจากอยู่ที่นนทบุรีมาห้าปี เธอคิดว่าปัญหาหลักคงเป็นการลากโซฟาเก่าเข้าประตูแคบๆ เท่านั้น นิดาใช้เวลาหลายสัปดาห์จินตนาการถึงค่ำคืนสงบสุขที่นั่งอ่านหนังสือใกล้หน้าต่างที่มองเห็นลานภายในเงียบสงบ สิ่งที่นิดาไม่ได้คาดหวังคือภายในไม่กี่วันหลังย้ายเข้าเธอจะถูกดึงเข้าสู่ชีวิตของผู้คนรอบข้าง
ในวันเสาร์แรกที่นิดายัง unpack กล่องอยู่ เธอได้ยินเสียงดังกึกก้องจากห้องด้านบน นิดารีบขึ้นไปชั้นบนและพบคุณลุงสมัยเพื่อนบ้านผู้สูงอายุ นอนอยู่บนพื้นครัวท่ามกลางจานแตก คุณลุงสมัยลื่นล้มขณะพยายามเอื้อมถึงชั้นสูง นิดาช่วยลุกขึ้น ชงชาให้ดื่มและฟังคุณลุงเล่าว่าลูกสาวขอให้ย้ายไปบ้านพักคนชรา หลังจากภรรยาเสียชีวิตเมื่อปีก่อน แต่คุณลุงปฏิเสธเพราะรักมุมมองต้นตะแบกเก่าแก่จากหน้าต่างห้อง
ในเย็นวันรุ่งขึ้น น้องจินดาจากห้องตรงข้ามเคาะประตูนิดาด้วยน้ำตา น้องจินดาเพิ่งรู้ว่าผู้ให้เช่าวางแผนขายตึกทั้งหลัง ซึ่งจะบังคับให้ทุกคนย้ายออกภายในสิ้นฤดูร้อน น้องจินดาออมเงินมานานหลายปีเพื่อซื้อบ้านของตัวเองและคิดว่าจะมีเวลาอย่างน้อยอีกสองปี นิดาเชิญเข้าไป เปิดขวดไวน์จากตู้และคุยกันจนดึก เมื่อนิดาเข้านอนเธอรู้ว่าได้สร้างความสัมพันธ์ที่นี่แน่นแฟ้นกว่าในตึกเก่าที่อยู่ห้าปีโดยไม่รู้จักชื่อเพื่อนบ้านเลย
เช้าวันต่อมา คุณลุงสมัยมาที่ประตูพร้อมกระถางต้นไม้เล็กๆ เป็นการขอบคุณ คุณลุงบอกว่าหากตึกถูกขายจริงจะยอมรับข้อเสนอของลูกสาว แต่ขอให้นิดาสัญญาว่าจะไปเยี่ยมบางครั้ง นิดายิ้มและสงสัยว่าการย้ายห้องชุดครั้งนี้เกี่ยวกับการหาบ้านใหม่หรือการหาเหตุผลใหม่ที่จะเชื่อมโยงกับผู้อื่นมากกว่า นิดาใช้เวลาวันต่อๆ มาจัดระเบียบห้องและพูดคุยกับเพื่อนบ้านอื่นๆ ที่เคยมองข้ามไป การสนทนากับคุณลุงสมัยทำให้เธอเข้าใจถึงความเหงาของผู้สูงอายุที่ยึดติดกับความทรงจำเก่าๆ การพูดคุยกับน้องจินดาทำให้รู้ว่าคนหนุ่มสาวหลายคนเผชิญปัญหาค่าใช้จ่ายที่สูงขึ้นในเมืองใหญ่ นิดาเริ่มรู้สึกว่าชีวิตในคอนโดอารีย์นี้มีสีสันมากกว่าที่เคยคิดไว้ในตอนแรก แม้จะมีข่าวการขายตึกที่น่ากังวล แต่ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นใหม่ทำให้เธออยากอยู่ต่อและช่วยเหลือผู้อื่น นิดาคิดถึงต้นตะแบกที่คุณลุงพูดถึงและตัดสินใจปลูกต้นไม้เล็กๆ บนระเบียงของตัวเองเพื่อเป็นการเริ่มต้น