ร่มที่หายไป

เมื่อบ่ายวันอังคารที่แล้ว มิ้นท์กำลังรีบเดินฝ่าฝนตกหนักในใจกลางเมืองเชียงใหม่ เมื่อเธอตระหนักว่าได้ลืมร่มสีแดงไว้บนรถบัส เธอเพิ่งซื้อร่มนี้มาเมื่อสองสัปดาห์ก่อนและรู้สึกโมโหตัวเองมาก

ในเวลาเดียวกันนั้น ธันวากำลังนั่งอยู่บนรถบัสคันเดียวกัน ขากลับบ้านหลังเลิกงาน เขาเห็นร่มสีแดงสดบนที่นั่งข้างๆ และสงสัยว่าเป็นของใคร เนื่องจากไม่มีใครใกล้ๆ อ้างสิทธิ์ เขาจึงตัดสินใจนำติดตัวไปแทนที่จะทิ้งไว้ให้คนอื่นคว้าเอา

เช้าวันรุ่งขึ้น ธันวานำร่มไปส่งที่สำนักงานของหายที่สถานีขนส่งคนโดยสาร เจ้าหน้าที่จดรายละเอียดและสัญญาว่าจะโทรแจ้งหากเจ้าของมา ในขณะเดียวกัน มิ้นท์ได้โทรหาบริษัทรถบัสไปแล้วสองครั้งและบรรยายของหายอย่างละเอียด เธออธิบายว่าร่มมีด้ามไม้พร้อมป้ายโลหะเล็กๆ ที่เขียนว่า 'ผลิตในสเปน'

คืนวันพฤหัสบดี สำนักงานโทรมาหาเธอในที่สุด เมื่อมิ้นท์มาถึงเพื่อรับคืน เธอได้พบกับธันวา ซึ่งกลับมาเช็คว่าใครมาอ้างสิทธิ์หรือยัง ทั้งคู่เริ่มคุยกันและมิ้นท์ขอบคุณเขาอย่างอบอุ่นสำหรับความซื่อสัตย์ ธันวายิ้มและบอกว่าเขาดีใจที่ร่มได้กลับไปหาเจ้าของ ก่อนจากกัน มิ้นท์เสนอที่จะซื้อกาแฟให้เขาเป็นการตอบแทนเล็กๆ ธันวาตกลงและทั้งคู่นัดกันที่ร้านกาแฟใกล้สถานีในสุดสัปดาห์หน้า ขณะแลกเบอร์โทรทั้งคู่รู้สึกว่านอกจากจะได้ร่มคืนแล้ว การสูญเสียร่มยังนำพาไปสู่เรื่องราวที่น่ายินดีอย่างไม่คาดคิด