மறந்து போன குடை

கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை மதியம் மீனா சென்னை நகர மையத்தில் கனமழையில் விரைந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது தன் சிவப்புக் குடையைப் பேருந்தில் மறந்துவிட்டதை உணர்ந்தாள். அதை இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்புதான் வாங்கியிருந்ததால் தன்னைப் பற்றி எரிச்சலடைந்தாள். அதே நேரத்தில் கார்த்திக் அந்தப் பேருந்தில் வேலை முடிந்து வீட்டுக்குச் செல்லும் வழியில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் அருகிலுள்ள இருக்கையில் பளிச்சென்ற சிவப்புக் குடையைக் கவனித்து அது யாருடையது என்று யோசித்தான். அருகில் யாரும் அதை உரிமை கொண்டாடாததால் அதை அப்படியே விட்டுவிட்டுச் செல்லாமல் எடுத்துச் செல்ல முடிவு செய்தான்.

மறுநாள் காலை கார்த்திக் குடையைப் பேருந்து நிலையத்தின் தொலைந்த பொருட்கள் பிரிவுக்கு எடுத்துச் சென்றான். அங்குள்ள ஊழியர் விவரத்தை எழுதிக் கொண்டு உரிமையாளர் வந்தால் தொலைபேசியில் தெரிவிப்பதாகச் சொன்னார். இதற்கிடையில் மீனா ஏற்கனவே பேருந்து நிறுவனத்திற்கு இரண்டு முறை தொலைபேசியில் பேசி தன் இழந்த பொருளை விரிவாக விவரித்திருந்தாள். அந்தக் குடைக்கு மரப் பிடி இருப்பதாகவும் அதில் சிறிய உலோக டேக் ஒன்று இருந்து அதில் ஸ்பெயினில் தயாரிக்கப்பட்டது என்று எழுதப்பட்டிருப்பதாகவும் சொன்னாள்.

வியாழக்கிழமை மாலை அலுவலகம் இறுதியாக அவளை அழைத்தது. மீனா குடையைப் பெறச் சென்றபோது கார்த்திக்கைச் சந்தித்தாள். யாராவது குடையை உரிமை கொண்டாடினார்களா என்று பார்க்க அவன் திரும்பி வந்திருந்தான். இருவரும் பேசத் தொடங்கினர். மீனா அவன் நேர்மைக்காக அன்புடன் நன்றி தெரிவித்தாள். கார்த்திக் புன்னகைத்து உரிமையாளருக்குக் கிடைத்ததில் மகிழ்ச்சி அடைவதாகச் சொன்னான். பிரியும் முன் மீனா சிறிய பரிசாக அவனுக்கு ஒரு காபி வாங்கித் தருவதாகச் சொன்னாள். கார்த்திக் அதை ஏற்றுக்கொண்டான். அவர்கள் அடுத்த வார இறுதியில் நிலையத்திற்கு அருகிலுள்ள கஃபேயில் சந்திக்க ஒப்புக்கொண்டனர். தொலைபேசி எண்களைப் பரிமாறிக் கொண்டபோது இருவரும் குடையை இழந்தது ஆச்சரியமாக இனிமையான ஒன்றுக்கு வழிவகுத்ததாக உணர்ந்தனர்.