Hasat Sonu

Geçen yaz, Bozüyük yakınlarındaki küçük bir meyve bahçesinde çalıştım. Her sabah hava fazla ısınana kadar elma ve armut topluyorduk. Ancak son gün her şey farklıydı. Son sandıkları eski kırmızı kamyona yüklerken birden kara bulutlar çıktı ve şiddetli yağmur başladı. Meyvelerin çoğunu toplamıştık ama uzak tarlada birkaç sepet hâlâ duruyordu. Sahibi Mehmet Bey acele etmemizi, zemin çamura dönmeden bitirmemizi söyledi.

Sepetlerle koşarken arkadaşım Leyla kaydı ve birkaç armut yere düştü. Durup ona yardım ettik, yağmura rağmen gülüyorduk. İşimiz bittiğinde kıyafetlerimiz tamamen ıslanmıştı. Mehmet Bey ahırda küçük bir veda yemeği hazırlamıştı.

Sandviç yiyip soğuk limonata içerken gelecek yıl bahçeyi satmaya karar verdiğini anlattı. Herkes bir an sessizleşti. Sabah erkenden kalkmayı ve olgun meyve kokusunu sevmeye başlamıştım ama bunun son olduğunu biliyordum. Yemekten sonra aletleri temizledik ve vedalaştık.

Kapıya yürürken Leyla seslendi, belki gelecek yaz yine birlikte çalışırız dedi. Gülümsedim ve hava kurak giderse döneceğimi söyledim. Otobüs durağına vardığımda yağmur nihayet durdu. Boş bahçeye bakarken o uzun ve yorucu günleri ne kadar özleyeceğimi anladım.