Perpisahan di Kebun Buah
B2Pada waktu peti-peti terakhir disusun di atas lori, matahari Ogos sudah mula tenggelam di sebalik bukit yang mengelilingi Kebun Buah Cameron Highlands. Siti telah bekerja di sana setiap cuti sekolah sejak berumur enam belas tahun, tetapi ini adalah syif terakhirnya. Beliau telah menerima tempat di Universiti Malaya di Kuala Lumpur dan tahu beliau tidak akan kembali tahun depan. Pemilik, Encik Rahman, telah bersalaman dengannya pagi itu dan memberitahu bahawa beliau akan dirindui; isterinya malah membakar kek limau untuk majlis itu. Namun suasana terasa pelik sunyi, seolah-olah semua faham bahawa perpisahan lebih mudah jika dibiarkan tanpa kata.
Siti telah menghabiskan petang itu memetik strawberi hujung musim, lengannya terasa sakit kerana gerakan berulang yang sudah biasa dilakukannya selama lapan minggu. Pada pukul empat setengah beliau berhenti sejenak untuk memerhati sepasang burung layang-layang yang terbang rendah di atas barisan pokok, pemandangan yang mengingatkannya kepada hari pertama ketika beliau tiba dengan gementar dan tidak pasti. Ketika itu beliau telah menjatuhkan dua bakul penuh, memar buah-buahan dan mendapat teguran lembut daripada mandur. Kini beliau boleh mengisi satu peti dalam masa kurang daripada sepuluh minit tanpa sebarang kesilapan.
Hampir pukul lima, pekerja bermusim yang lain berkumpul berhampiran bangsal batu lama. Ahmad, yang memandu traktor sepanjang musim panas, mengeluarkan sebotol jus buatan sendiri yang telah disimpannya. Mereka berkongsi cawan plastik sementara cahaya menjadi keemasan. Siti mendengar rakan-rakannya bertukar cerita tentang musim panas itu: hari paip pengairan pecah, petang seorang pelancong cuba memanjat pokok tertinggi, dan pagi hujan batu mengancam seluruh hasil tanaman. Beliau sedar bahawa mungkin beliau tidak akan bertemu kebanyakan mereka lagi.
Apabila cawan sudah kosong, Encik Rahman muncul membawa kek limau. Beliau berterima kasih kepada semua atas kerja keras mereka dan berkata kebun itu bertuah kerana mempunyai pasukan yang berdedikasi. Siti berasa sesak di tekaknya; dia tidak menjangka akan berasa begitu terikat dengan pekerjaan sementara itu. Ketika beliau membantu memuatkan kotak terakhir ke atas lori pada pukul enam lebih suku, beliau tertanya-tanya sama ada pelajar baru di Kuala Lumpur akan faham apa ertinya berdiri di antara pokok-pokok pada waktu senja dengan bau buah masak di udara.
Kemudian, ketika menunggang basikal pulang di sepanjang lorong yang biasa, Siti menoleh sekali. Lampu kebun sudah menyala, bersinar lembut terhadap senja yang semakin gelap. Beliau telah belajar lebih banyak di sana daripada yang disedarinya: kesabaran, kepuasan daripada kerja fizikal, dan kesedihan senyap yang datang apabila sesuatu yang baik sampai ke penghujungnya. Esok beliau akan mula mengemas untuk universiti, tetapi malam ini rasa kek limau dan ingatan tentang jus yang dikongsi menemani beliau sepanjang perjalanan pulang.