Kveðja á berjaræktinni

Þegar síðustu kassarnir höfðu verið hlaðnir á vörubílinn var ágústsólin þegar farin að síga á bak við hæðirnar sem umkringdu berjaræktina í Hveragerði. Lína hafði unnið þar alla sumur síðan hún varð sextán ára en þetta yrði hennar síðasta vakt. Hún hafði fengið inngöngu í Háskóla Íslands í Reykjavík og vissi að hún myndi ekki koma aftur næsta ár. Eigandi ræktunarinnar, hr. Sigurðsson, hafði hrist henni hönd um morguninn og sagt að hennar yrði saknað; konan hans hafði jafnvel bakað sítrónuköku í tilefni dagsins. En andrúmsloftið var undarlega hljóðlát, eins og allir skildu að kveðjur væru auðveldari þegar þær væru ósagðar.

Lína hafði eytt eftirmiðdeginum í að tína seinni tíma jarðarberin og handleggir hennar verkjuðu af endurteknu hreyfingunum sem hún hafði vanist á síðustu átta vikum. Klukkan hálf fimm hafði hún staldrað við til að horfa á pari af svala sem flugu lágt yfir raðirnar, sjón sem minnti hana á fyrsta daginn þegar hún kom kvíðin og óviss. Þá hafði hún sleppt tveimur fullum körfum, skemmt ávextina og fengið væga áminningu frá verkstjóranum. Nú gat hún fyllt kassa á innan við tíu mínútum án einnar villu.

Rétt fyrir klukkan fimm safnaðist hinir árstíðabundnu starfsmennirnir saman við gamla steinbúrið. Tómas, sem hafði keyrt dráttarvélina allan sumarið, dró fram flösku af heimagerðum berjadrykk sem hann hafði verið að geyma. Þeir gengu plastbikarar á milli á meðan ljósið varð gullnað. Lína hlustaði á meðan samstarfsfólk hennar skiptist á sögum af sumrinu: deginum þegar áveitupípan sprakk, eftirmiðdeginum þegar ferðamaður reyndi að klifra upp hæsta tréð og morgninum þegar hagl hafði ógnað allri uppskerunni. Hún áttaði sig á því að hún myndi líklega aldrei sjá flesta þeirra aftur.

Þegar bikararnir voru tómir birtist hr. Sigurðsson með sítrónukökuna. Hann þakkaði þeim öllum fyrir erfiðið og sagði að ræktunin hefði verið heppin að hafa svona dyndan hóp. Lína fann skyndilega þrengsli í hálsi; hún hafði ekki búist við að tengjast tímabundnu starfi svona mikið. Þegar hún hjálpaði til við að hlaða síðustu kassana á vörubílinn klukkan sextán fimmtán velti hún fyrir sér hvort nýju nemendurnir í Reykjavík myndu nokkurn tíma skilja hvað það þýddi að standa meðal trjánna í rökkrinu með ilmi þroskaðra ávaxta í loftinu.

Síðar, þegar hún hjólaði heim eftir kunnugri leið, horfði Lína einu sinni til baka. Ljós ræktunarinnar höfðu kviknað og glóðu mjúklega gegn dýpkandi rökkri. Hún hafði lært meira þar en hún hafði áttað sig á: þolinmæði, ánægju af líkamlegri vinnu og hljóða sorgina sem kemur þegar eitthvað gott nær náttúrulegum enda. Morguninn eftir myndi hún byrja að pakka fyrir háskólann en í kvöld dvöldu bragðið af sítrónukökunni og minningin um sameiginlegan drykk með henni alla leið heim.