Koniec żniw

Zeszłego lata pracowałam w małym gospodarstwie sadowniczym niedaleko wsi Brzozówka. Każdego ranka zbieraliśmy jabłka i gruszki, dopóki słońce nie zaczęło mocno grzać. Ostatniego dnia jednak wszystko wydawało się inne. Gdy ładowaliśmy ostatnie skrzynki na stary czerwony samochód dostawczy, nagle pojawiły się ciemne chmury i zaczął padać ulewny deszcz. Zdołaliśmy już zebrać większość owoców, ale kilka koszy wciąż stało na dalekim polu. Właściciel, pan Kowalski, krzyknął, żebyśmy się pospieszyli, zanim ziemia zamieni się w błoto. Biegliśmy z powrotem z koszami, kiedy moja przyjaciółka Ola poślizgnęła się i upuściła kilka gruszek. Zatrzymaliśmy się, żeby jej pomóc, śmiejąc się mimo deszczu. Gdy skończyliśmy, nasze ubrania były zupełnie przemoczone.

Pan Kowalski przygotował małe pożegnalne przyjęcie w stodole. Gdy jedliśmy kanapki i piliśmy zimną lemoniadę, powiedział nam, że postanowił sprzedać gospodarstwo w przyszłym roku. Wszyscy na chwilę zamilkli. Polubiłam te wczesne poranki i zapach dojrzałych owoców, ale wiedziałam, że to już koniec.

Po obiedzie posprzątaliśmy narzędzia i pożegnaliśmy się. Gdy szłam do bramy, Ola zawołała, że ma nadzieję, iż będziemy kiedyś pracować razem. Uśmiechnęłam się i odparłam, że jeśli pogoda będzie sucha następnego lata, to rozważę powrót. Deszcz w końcu przestał padać, kiedy dotarłam na przystanek autobusowy. Oglądając pusty sad, zdałam sobie sprawę, jak bardzo będę tęsknić za tymi długimi, męczącymi dniami.