Brotna keðjan

Í gær síðdegis var Jón að gera við gamla fjallahjólið sitt í bílskúrnum þegar hann tók eftir því að keðjan hafði rofnað. Hann hafði þegar gert við hana tvisvar á þessu ári en í þetta sinn virtist skemmdin verri. Vinkona hans Anna kom einmitt þegar hann var að leita að varahlut í verkfærakistunni. „Ef þú getur ekki lagað hana í dag missum við af hópferðinni á morgun,“ sagði hún. Jón hafði lofað öllum að taka þátt í tuttugu kílómetra fjallahjólaferðinni. Meðan þau voru að tala tók Anna upp brotnu stykkin og skoðaði þau vandlega. Hún mundi skyndilega að frændi hennar rak litla reiðhjólabúð í Reykjavík og hafði sett nýja keðju á hjólið hennar í síðasta mánuði. Jón þurrkaði hendurnar á gömlum klút og horfði á hana vonaraugum. Þau ákváðu að keyra í búðina áður en hún lokaði.

Þegar þau voru að fara úr bílskúrnum hringdi síminn hans Jóns. Það var systir hans sem spurði hvort hann hefði klárað að gera við sprungna dekkið hennar. Hann útskýrði að hann væri enn að vinna við sitt eigið hjól en myndi hjálpa henni eftir hópferðina.

Í búðinni fann eigandinn sterkari keðju sem passaði fullkomlega. Meðan Jón var að borga tók Anna eftir björtum rauðum bremsuklossum á hillunni og benti á að hann ætti líka að skipta um þá.

Þegar þau komu heim var sólin þegar sest. Jón vann undir ljósinu í bílskúrnum og kláraði að setja nýju hlutana á. Hann prófaði hjólið og brosti því það skipti nú vel um gír. Ef veðrið yrði þurrt á morgun myndu þau njóta fullkominnar ferðar um hæðirnar.