Nocna zmiana w piekarni

Anna pracowała na nocnej zmianie w piekarni na Mokotowie już prawie dwa lata, ale cisza tych godzin wciąż ją zaskakiwała. Gdy dotarła o jedenastej, ulice były puste, a jedyny dźwięk dochodził z jej kluczy obracanych w ciężkich drzwiach od zaplecza. O północy piece już huczały; rozgrzała je godzinę wcześniej, żeby pierwsze porcje na zakwasie mogły wyrastać, podczas gdy ona mieszała słodsze ciasta. Jej kolega Marek zwykle dołączał do niej o wpół do pierwszej. Tamtej nocy jednak zadzwonił, że jego najmłodsze dziecko jest chore, więc Anna przygotowywała poranne wypieki sama.

Formowała rogaliki szybkimi, wprawnymi ruchami, wspominając, jak niezdarne wydawały się jej palce, gdy zaczynała. O drugiej wsunęła pierwsze blachy do pieców i nastawiła minutnik. W czasie pieczenia czyściła marmurowe blaty i zauważyła, że poprzednia zmiana zostawiła ślad mąki na podłodze. Wkrótce pomieszczenie wypełnił zapach wanilii i ciepłego masła. O trzeciej sprawdziła zapisy temperatur, które właściciel kazał prowadzić; wszystko mieściło się w wymaganych granicach, co ją uspokoiło, bo ostatnia kontrola w poprzednim miesiącu była bardzo surowa. Nagle zadzwonił telefon. To kierowca dostawy meldował, że jego furgonetka zepsuła się na obwodnicy i spóźni się co najmniej czterdzieści minut. Anna obliczyła, że chleb będzie gotowy przed jego przyjazdem, więc zaczęła pakować ostudzone produkty z poprzedniej nocy.

O wpół do piątej piekarnię wypełniło złote światło wschodzącego słońca, które wpadało przez wysokie okna. Właśnie kończyła etykietować ostatnie kartony, gdy zamiast Marka zjawił się nowy praktykant o imieniu Tomek, niosąc dwa duże kubki kawy. Przeprosił, że przyszedł za wcześnie, i zaproponował pomoc przy ładowaniu dostawy. Anna uśmiechnęła się, wdzięczna, że długa zmiana prawie się skończyła. Gdy o szóstej wyszła w świeże poranne powietrze, zdała sobie sprawę, że po raz kolejny zamieniła zwykłe składniki w rzędy idealnych bochenków i wypieków, podczas gdy reszta miasta jeszcze spała.