Gleymda regnhlífin

Síðasta þriðjudag seinnipartinn var Anna að flýta sér í gegnum mikla rigningu í miðbæ Reykjavíkur þegar hún áttaði sig á því að hún hafði skilið rauða regnhlíf sína eftir í rútunni. Hún hafði keypt hana aðeins tvær vikur áður og var ósátt við sjálfa sig. Á sama tíma sat Páll í sömu rútunni og var á leið heim eftir vinnu. Hann tók eftir bjartri rauðri regnhlíf á sætinu við hliðina á sér og velti fyrir sér hverjum hún tilheyrði. Þar sem enginn í kring kannaðist við hana ákvað hann að taka hana með sér frekar en að skilja hana eftir.

Næsta morgun fór Páll með regnhlífina í óskilamunadeildina við rútustöðina. Starfsmaður skrifaði niður lýsingu og lofaði að hringja ef eigandinn gæfi sig fram. Á meðan hafði Anna þegar hringt tvisvar í rútufyrirtækið og lýst týnda hlutnum í smáatriðum. Hún útskýrði að regnhlífin væri með tréhandfangi og litlu málmmerki þar sem stóð „framleitt á Spáni“.

Á fimmtudagskvöldið hringdi skrifstofan loks í hana. Þegar Anna kom til að sækja regnhlífina hitti hún Pál sem hafði komið aftur til að athuga hvort einhver hefði sótt hana. Þau fóru að tala saman og Anna þakkaði honum hlýlega fyrir heiðarleika hans. Páll brosti og sagðist glaður yfir því að hún hefði fundið eiganda sinn. Áður en þau skildust bauð Anna honum upp á kaffi sem lítinn þakklætisvott. Páll samþykkti og þau ákváðu að hittast á kaffihúsi nálægt stöðinni næstu helgi. Þegar þau skiptust á símanúmerum fannst þeim báðum að það að týna regnhlífinni hefði óvænt leitt til einhvers skemmtilegs.