தோட்டத்தில் பிரிவு

கடைசி பெட்டிகள் லாரியில் ஏற்றப்பட்டபோது ஆகஸ்ட் வெயில் பொள்ளாச்சி தோட்டத்தைச் சுற்றிய மலைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்து கொண்டிருந்தது. அஞ்சலி பதினாறு வயதிலிருந்து ஒவ்வொரு கோடையிலும் அங்கு வேலை செய்திருந்தாள். இந்த முறை அது அவளுடைய கடைசி நாள். சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் இடம் கிடைத்ததால் அடுத்த ஆண்டு திரும்ப முடியாது என்பது தெரியும். உரிமையாளர் கிருஷ்ணன் அன்று காலையே கை குலுக்கி அவள் இனி வரமாட்டாள் என்று வருத்தம் தெரிவித்தார். அவருடைய மனைவி சிறப்பாக எலுமிச்சை கேசரி தயாரித்திருந்தார். ஆனால் அனைவரும் பேசாமல் இருப்பதே நல்லது என்று நினைத்ததுபோல் சூழல் அமைதியாக இருந்தது.

அஞ்சலி மாலை முழுவதும் பருவத்தின் கடைசி மாம்பழங்களைப் பறித்தாள். எட்டு வாரங்களாகப் பழகிய இயக்கத்தால் கைகள் வலித்தன. நான்கரை மணிக்கு அவள் ஓய்வெடுத்து இரண்டு தங்கப்பறவைகள் வரிசைகளுக்கு மேல் பறப்பதைப் பார்த்தாள். முதல் நாள் பயத்துடன் வந்தபோது இரண்டு கூடைகளைக் கவிழ்த்துப் பழங்களை நசுக்கியதை நினைவுபடுத்தியது அந்தக் காட்சி. அப்போது மேற்பார்வையாளர் மென்மையாகக் கண்டித்திருந்தார். இப்போது பத்து நிமிடத்தில் தவறின்றி ஒரு பெட்டியை நிரப்ப முடியும்.

ஐந்து மணிக்கு முன் மற்ற பருவத் தொழிலாளர்கள் பழைய கல் கிடங்கு அருகே கூடினர். கோடை முழுவதும் டிராக்டர் ஓட்டிய குமார் சேமித்து வைத்த வீட்டு சார்பத்தைக் கொண்டு வந்தான். கோப்பைகள் சுற்றி வந்தன. வெளிச்சம் பொன்னிறமாக மாறியது. அஞ்சலி தோழர்கள் கோடைக் கதைகளைப் பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கேட்டாள். நீர்ப்பாசனக் குழாய் உடைந்த நாள், ஒரு சுற்றுலாப் பயணி உயர்ந்த மரத்தில் ஏற முயன்ற மாலை, ஆலங்கட்டி மழை பயிரை அச்சுறுத்திய காலை. அவர்களில் பெரும்பாலானோரை இனி எப்போதும் பார்க்க முடியாது என்று உணர்ந்தாள்.

கோப்பைகள் காலியானபின் கிருஷ்ணன் எலுமிச்சை கேசரியுடன் வந்தார். அனைவரின் உழைப்புக்கும் நன்றி தெரிவித்து அவர்கள் இல்லாமல் தோட்டம் நடக்காது என்று சொன்னார். அஞ்சலிக்கு தொண்டை இறுகியது. தற்காலிக வேலைக்கு இவ்வளவு பற்று வரும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆறரை மணிக்கு கடைசி பெட்டிகளை ஏற்றும்போது புதிய மாணவர்கள் இந்த மாலை நேர மரங்களின் மணத்தைப் புரிந்துகொள்வார்களா என்று யோசித்தாள்.

பின்னர் அவள் பழக்கமான பாதையில் சைக்கிளில் வீடு திரும்பும்போது ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தாள். தோட்ட விளக்குகள் மங்கலான அந்தி நேரத்தில் ஒளிர்ந்தன. அங்கு பொறுமை, உடல் உழைப்பின் மகிழ்ச்சி, நல்ல விஷயம் இயற்கையாக முடிவடையும் போது வரும் அமைதியான வருத்தம் ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொண்டதை உணர்ந்தாள். நாளை பல்கலைக்கழகத்துக்குப் பொருட்கள் பொதி செய்யத் தொடங்குவாள். ஆனால் இன்று அந்த எலுமிச்சை கேசரியின் சுவையும் பகிர்ந்த சார்பத்தின் நினைவும் வீடு வரை தொடர்ந்தன.