Powiedzieć, co potrafię

can z to

✗ I can to swim

✓ I can swim

To nie kalka z polskiego: polski bezokolicznik nie ma żadnej cząstki („umiem pływać”). to wkrada się z przyzwyczajenia z lekcji 19, gdzie po want musiało stać.

can z do

✗ Do you can swim?

✗ I don't can

✓ Can you swim?

I can't. Po polsku pytanie i przeczenie obywają się bez czasownika posiłkowego („Umiesz?”, „nie umiem”), a w angielskim nauczyłeś się dokładać do — i ta reguła rozciąga się na can, który sam jest czasownikiem posiłkowym.

-s w trzeciej osobie

✗ He cans swim

✓ He can swim

Polski czasownik zmienia końcówkę w każdej osobie („umiem”, „umie”), a w angielskim he swims ma -s, więc odruchowo dokleja się je i do can. can końcówek nie przyjmuje.

Pytanie bez zmiany szyku

✗ You can swim?

✓ Can you swim?

Po polsku pytanie robi się intonacją albo słówkiem „czy”, a szyk zostaje taki sam jak w zdaniu oznajmującym („Umiesz pływać?”, „Czy umiesz pływać?”). W zwykłym angielskim pytaniu can musi stanąć przed podmiotem.