Sabihin kung ano ang gagawin ko sa oras na iyon

Sa B1 #5, lima ang anyo ng hinaharap, at sinasagot ng bawat isa ang tanong na “ano ang mangyayari?”. Pero minsan iba ang kailangan: hindi kung ano ang mangyayari, kundi kung ano ang nagaganap sa isang sandali. “Bukas nang alas-diyes, nasa eroplano na ako, lumilipad sa ibabaw ng dagat.” Para dito, may Future Continuous ang Ingles — ang tuloy-tuloy na hinaharap. Kakambal ito ng Past Continuous (A2 #2): doon, likuran sa nakaraan (At ten I was flying); dito, likuran sa hinaharap (At ten I'll be flying).

Anyo: will be + pandiwang may -ing. Pareho ang will at be para sa lahat ng panauhan; ang pangunahing pandiwa lang ang nagbabago.

Sa maikling sagot, hindi inuulit ang be at ang -ing: will o won't lang. Ang mga pang-abay na probably, still, definitely ay inilalagay sa pagitan ng will at be: I'll probably be working late. Sa negatibo, lumilipat sa unahan ang probably, bago ang won't: I probably won't be working on Friday.

Kailan ginagamit.

Una — proseso sa isang binanggit na sandali sa hinaharap. Kadalasang tahasang binabanggit ang sandali: at ten tomorrow, this time tomorrow (“ganitong oras bukas”), this time next week, all day on Saturday. Don't call at six — I'll be driving. Tatama ang tawag sa gitna ng biyahe: nagmamaneho ako sa oras na iyon. Puwede ring sakupin ng proseso ang buong yugto: I'll be working all day on Saturday — mapupunta sa trabaho ang buong Sabado.

Ikalawa — magalang na tanong tungkol sa plano: Will you be using the printer this afternoon? Itinatanong natin kung paano magiging ang araw ng kausap, at hindi natin siya ginigipit. Ang Will you use the printer? ay parang tanong tungkol sa desisyon, at madali itong marinig bilang pakiusap o kahit paninisi. Kaya sa trabaho, sa hotel, sa tindahan, anyong continuous ang ginagamit sa pagtatanong tungkol sa plano: Will you be paying by card? Bakit mas magalang ang anyong continuous? Hindi nito itinatanong ang “ano ang pagpapasyahan ninyo?”, kundi “ano ang magaganap sa inyo?”. Hindi kailangang magpasya ng kausap para sa inyo: ikinukuwento lang niya ang kanyang araw. At kapag alam na ninyo ang plano niya, puwede kayong makiusap kung hindi siya tututol: Will you be using the car tonight? If not, could I borrow it?

Ganito rin ang dating ng negatibo. I won't come to the meeting — “hindi ako pupunta”, parang pagtanggi: ayaw ko. I won't be coming to the meeting — mahinahong pagbabalita: ganito lang ang takbo ng mga bagay.

Paghambingin sa simpleng will. Pareho ang pagkakaiba sa pagitan ng Past Simple at Past Continuous:

At sa Present Continuous. I'm meeting Anna at six — kasunduan (B1 #5): nakatakda na ang pagkikita. At half past six I'll be sitting in a café with Anna — larawan ng sandaling iyon: ano ang ginagawa ko noon. Madalas silang magkatabi: una ang plano, saka ang larawan.

Hindi ginagamit sa tuloy-tuloy na hinaharap ang mga pandiwa ng kalagayan (B1 #4). Kasama ng know, like, want, at have sa kahulugang “magkaroon” — simpleng will: This time next year I'll know much more.

Iba pang halimbawa:

Hindi ganito ang sinasabi. ✗ Will you be come tomorrow? → ✓ Will you be coming tomorrow? Pagkatapos ng be, kailangan ang pandiwang may -ing, hindi ang batayang anyo.

Subukin ang sarili. Paano sasabihin ang “Bukas nang alas-nuwebe, nasa biyahe ako papunta sa trabaho”? Ano ang pagkakaiba ng I won't come at I won't be coming? Bakit hindi puwedeng sabihing I'll be knowing the results tomorrow?