Powiedzieć, co będę robić w danym momencie

W B1 #5 przyszłość miała pięć form i każda odpowiadała na pytanie „co się stanie?”. Czasem potrzeba czegoś innego: nie co się stanie, ale co będzie trwało w jakimś momencie. „Jutro o dziesiątej będę lecieć nad morzem”. Do tego angielski ma Future Continuous — czas przyszły ciągły. To bliźniak Past Continuous (A2 #2): tam tło w przeszłości (At ten I was flying), tu — tło w przyszłości (At ten I'll be flying).

Forma: will be + czasownik z -ing. will i be są takie same dla wszystkich osób, zmienia się tylko czasownik główny.

W krótkiej odpowiedzi be i -ing się nie powtarza: tylko will albo won't. Przysłówki probably, still, definitely stają między will a be: I'll probably be working late. W przeczeniu probably przechodzi do przodu, przed won't: I probably won't be working on Friday.

Kiedy się go używa.

Pierwszy przypadek — proces w podanym momencie przyszłości. Moment zwykle jest nazwany wprost: at ten tomorrow, this time tomorrow („jutro o tej porze”), this time next week, all day on Saturday. Don't call at six — I'll be driving. Telefon trafi w środek jazdy: będę za kierownicą. Proces może też zajmować cały odcinek: I'll be working all day on Saturday — cała sobota zejdzie na pracy.

Drugi — grzeczne pytanie o plany: Will you be using the printer this afternoon? Pytamy, jak ułoży się dzień rozmówcy, i nie wywieramy na niego presji. Will you use the printer? brzmi jak pytanie o decyzję i łatwo da się je usłyszeć jako prośbę, a nawet wyrzut. Dlatego w pracy, w hotelu, w sklepie o plany pyta się formą ciągłą: Will you be paying by card? Dlaczego forma ciągła jest grzeczniejsza? Nie pyta „co pan zdecyduje?”, tylko „co będzie się u pana działo?”. Rozmówca nie musi niczego postanawiać ze względu na ciebie: po prostu opowiada o swoim dniu. A ty, znając jego plany, możesz poprosić, jeśli nie ma nic przeciwko: Will you be using the car tonight? If not, could I borrow it?

Ten sam odcień ma przeczenie. I won't come to the meeting — „nie przyjdę”, brzmi jak odmowa: nie chcę. I won't be coming to the meeting — spokojna informacja: tak się układają sprawy.

Porównaj z prostym will. Różnica jest ta sama co między Past Simple a Past Continuous:

I z Present Continuous. I'm meeting Anna at six — ustalenie (B1 #5): spotkanie jest umówione. At half past six I'll be sitting in a café with Anna — obraz tamtej chwili: co będę robić. Często stawia się je obok siebie: najpierw plan, potem obraz.

Czasowniki stanu (B1 #4) nie wchodzą w przyszłość ciągłą. Z know, like, want, have w znaczeniu „mieć” — proste will: This time next year I'll know much more.

Więcej przykładów:

Tak się nie mówi. ✗ Will you be come tomorrow? → ✓ Will you be coming tomorrow? Po be potrzebny jest czasownik z -ing, a nie forma podstawowa.

Sprawdź się. Jak powiedzieć „jutro o dziewiątej będę jechać do pracy”? Czym różnią się I won't come i I won't be coming? Dlaczego nie można powiedzieć I'll be knowing the results tomorrow?