Wyrazić przypuszczenie

Te czasowniki znasz z innych znaczeń: must — obowiązek (A2 #10), can — umiejętność (A1 #20), could — grzeczna prośba (A2 #17). Mają też drugie znaczenie: pokazują, na ile mówiący jest pewny swojego przypuszczenia. Światło w oknie, samochód przed domem, ktoś nie odbiera telefonu — i wyciągamy wniosek.

Skala pewności:

Forma. Po czasowniku modalnym — forma podstawowa bez to, a sam czasownik modalny nie ma -s: She must be tired, He might know. Jeśli przypuszczenie dotyczy tego, co dzieje się właśnie teraz — be + -ing: He must be working late — the light's on in his office. They might be waiting for us outside.

Jak wybrać.

must — wniosek z poszlak: zestawiłem fakty i nie widzę innego wyjaśnienia. Poszlakę zwykle podaje się obok: You must be hungry — you haven't eaten all day. Ale must to nie „na pewno”. Jeśli wiesz to na pewno, czasownik modalny nie jest potrzebny: He's at home — I've just spoken to him. must mówi „tak wnioskuję”, a rozmówca słyszy, że to wniosek, a nie fakt. Po polsku tę rolę często pełnią słowa „pewnie”, „na pewno”, „chyba”, choć polskie „musi” też bywa wnioskiem („musi być w domu, bo światło się pali”); po angielsku robi to sam czasownik.

may, might, could — jedna z wersji, i nie wiem, czy jest prawdziwa. Różnicy między nimi prawie nie ma: might — trochę mniej pewnie, may — trochę bardziej oficjalnie, could znaczy „całkiem możliwe”: It could be a virus.

can't — wniosek „nie”: fakty sprawiają, że ta wersja jest niemożliwa. That can't be Tom — he's in Spain this week.

Przeczenie — can't, a nie mustn't. mustn't to zakaz (A2 #10): You mustn't park here. Dla „na pewno nie” po brytyjsku mówi się can't. A might not to łagodne „być może nie”: She might not know about the meeting.

Pytanie. W pytaniu o przypuszczenie używa się could albo can: Could it be a mistake? — „Czy to może być pomyłka?” Who can that be? — „Kto to może być?” Z must i might takich pytań prawie się nie buduje.

must — przypuszczenie czy obowiązek? Patrz na czasownik, który stoi po nim. Z be, know, have w znaczeniu „mieć” i z formą ciągłą must prawie zawsze oznacza przypuszczenie. Z czynnością — obowiązek:

maybe i may be. maybe — jedno słowo, przysłówek, zwykle stoi na początku: Maybe he's at home. may be — dwa słowa, czasownik modalny i be, stoi po podmiocie: He may be at home. Sens jest ten sam, a pisze się je różnie.

Więcej przykładów:

Tak się nie mówi. ✗ He mights be ill → ✓ He might be ill. Czasownik modalny nie zmienia się przez osoby, -s nigdy nie dostaje.

Sprawdź się. Samochód sąsiada stoi przed domem, w oknach pali się światło. Co powiesz: He must be at home czy He might be at home? Jak powiedzieć „to nie może być prawda”? Czym się różni Maybe she's ill od She may be ill?