Precyzyjnie mówić o przyszłości

Na A2 przyszłość miała trzy formy i jedno pytanie, które pomagało wybrać: kiedy to postanowiłeś (A2 #9)? Teraz form jest pięć. Dwie nowe to Present Simple dla rozkładu i be about to dla tego, co stanie się za minutę. Pytanie „kiedy postanowiłeś?” nadal jest główne, ale dochodzą do niego jeszcze dwa: czy to zależy od nas i jak bardzo jest to blisko.

Pięć form i co każda mówi:

Dokładniej o każdej.

will — przyszłość, której nie ma jeszcze ani w planach, ani w kalendarzu. Postanowiłeś w tej chwili: The phone's ringing. I'll get it. Obiecałeś: I won't tell anyone. Przypuszczasz: I think it'll be cold tomorrow. Ze słowami I think, probably, I'm sure prawie zawsze stoi will.

be going to — decyzja już jest w głowie: We're going to paint the kitchen this summer. Albo prognoza, która ma widoczną przyczynę: She's going to be late — she's still at home.

Present Continuous — ten sam zamiar, ale już uzgodniony z innymi i wpisany do kalendarza: We're having dinner with Sam on Friday. Jeśli jest bilet, spotkanie albo rezerwacja — to Present Continuous. Bez określenia czasu tę formę odczytuje się jako „właśnie teraz”, dlatego do ustalenia prawie zawsze dodaje się, kiedy: tonight, on Friday, at four.

Present Simple — przyszłość, która od nas nie zależy: rozkład pociągów, początek filmu, grafik pracy. The museum opens at ten. My course starts on Monday.

be about to — „lada chwila”, bez podawania czasu: I'm about to leave — can I call you back?

Jak wybrać w kilka sekund. Zadaj sobie pytania po kolei. Jest rozkład albo program? — Present Simple. Umówiłeś się z kimś, jest czas i miejsce? — Present Continuous. Postanowiłeś wcześniej albo widzisz oznaki? — going to. Decydujesz w tej chwili, obiecujesz albo po prostu przypuszczasz? — will. Stanie się za minutę? — be about to. Pierwsze pytanie, na które odpowiedź brzmi „tak”, daje formę.

Trzy pary, które warto odróżniać:

going to czy Present Continuous. Obie formy mówią o tym, co postanowione wcześniej. Różnica w tym, czy umówiłeś się z kimś:

Z czasownikami go i come zamiast I'm going to go zwykle mówi się po prostu I'm going to Spain in May — tak jest krócej, a sens ten sam.

will czy going to w przewidywaniu. will — opinia albo wiedza o przyszłości: tak myślę, tak zwykle bywa. going to — wniosek z tego, co widać w tej chwili:

Present Simple czy Present Continuous. Rozkład od nas nie zależy, ustalenie jest nasze: The match starts at three — tak jest w programie; We're watching the match at Tom's — tak się umówiliśmy.

Jedna historia — pięć form. Zobacz, jak zmienia się forma, gdy plan staje się rzeczywistością:

Tak się nie mówi. ✗ I'm about to leave tomorrow → ✓ I'm leaving tomorrow. be about to znaczy „za minutę” i czasu się przy nim nie podaje.

Sprawdź się. Widzisz, że dziecko na rowerze zaraz się przewróci. Co powiesz — He'll fall czy He's going to fall? Jaka forma w My flight ___ (leave) at 6.15? Czym różnią się I'm going to see a doctor i I'm seeing the doctor at ten?