Herhaling 3 (lessen 13–17)

In B1 #17 verbond whose twee zinnen: the man whose car was stolen. Hetzelfde woord opent ook een vraag — ‘van wie?’, ‘wiens?’. Het Nederlands vraagt meestal met ‘van wie’; ‘wiens’ bestaat ook, maar klinkt formeel. In het Engels is whose het gewone woord, in elke situatie, en het heeft één vorm voor alles.

De vorm. Meestal staat whose samen met een zelfstandig naamwoord, en die combinatie gedraagt zich als één vraagwoord:

Is uit de situatie al duidelijk waarover het gaat, dan kan het zelfstandig naamwoord weg: Whose is this? — ‘Van wie is dit?’, Whose are these? — ‘Van wie zijn deze?’. De volgorde Whose is this bag? kan ook, maar Whose bag is this? klinkt gewoner.

Wanneer gebruik je het? Het vaakst als je uitzoekt van wie de spullen zijn: na een feestje liggen er sleutels op tafel, op kantoor gaat de telefoon van iemand anders, in de gang hangt een onbekende jas. Het tweede gewone geval is de beurt en de verantwoordelijkheid: Whose turn is it to cook? — ‘Wie moet er vandaag koken?’, Whose fault is it? — ‘Wie heeft de schuld?’. Let op: waar het Nederlands vaak met ‘wie’ vraagt, vraagt het Engels hier naar de beurt of de schuld van wie: whose turn, whose fault. Zo ook Whose side are you on? — ‘Aan wiens kant sta jij?’.

De vraag met whose en de bijzin met whose — één woord met twee taken. In een vraag staat het vooraan en vraagt het iets: Whose car is outside? In een bijzin staat het na een zelfstandig naamwoord, vraagt het niets en beschrijft het: the neighbour whose car is outside. De woordvolgorde verraadt welke taak het heeft: in een vraag opent whose de zin, in een bijzin staat ervoor degene over wie het gaat.

Met andere werkwoorden geldt dezelfde regel als bij what + zelfstandig naamwoord. Is whose + zelfstandig naamwoord het onderwerp, dan is do niet nodig: Whose phone is ringing? Is het het lijdend voorwerp, dan is er een hulpwerkwoord nodig, zoals in elke vraag: Whose car did you borrow? Whose house are you staying at?

Hoe antwoord je? Met een bezittelijk voornaamwoord of met een naam + 's:

mine, yours, his, hers, ours, theirs staan zonder zelfstandig naamwoord; met een zelfstandig naamwoord — my, your, her: It's my bag = It's mine.

In de indirecte rede krijgt een vraag met whose de gewone woordvolgorde, zoals elke vraag in B1 #15: "Whose coat is this?" → She asked whose coat it was.

Niet verwarren met who's. Dat is de afkorting van who is of who has, en het klinkt precies hetzelfde — /huːz/:

De toets is dezelfde als bij its en it's in A2 #33: schrijf de apostrof voluit. Krijg je who is of who has, dan schrijf je who's. Lukt dat niet — whose.

Zo zeg je het niet. ✗ Who's bag is this? → ✓ Whose bag is this? Op het gehoor is er geen fout, op schrift zie je hem meteen. ✗ Of who is this bag? → ✓ Whose bag is this? ‘Van wie’ vertaal je niet woord voor woord: het Engels vraagt met whose + zelfstandig naamwoord.

Test jezelf. Hoe vraag je ‘Van wie is deze auto?’ Wat schrijf je in ___ going to drive? — whose of who's? Hoe antwoord je dat de sleutels van Anna zijn?