Μεταφέρω με ακρίβεια τα λόγια των άλλων

Στο A2 #29 έμαθες να αναγνωρίζεις τη μεταφορά: He said he was tired — και να καταλαβαίνεις ότι το was εδώ δεν σημαίνει παρελθόν. Τώρα τη μεταφορά πρέπει να τη φτιάχνεις μόνος σου, και όχι μόνο για μια δήλωση, αλλά και για μια ερώτηση και μια παράκληση. Τα σχήματα είναι τρία, η λογική όμως μία: μιλάς εσύ, για μια συζήτηση που έχει ήδη γίνει.

Δήλωση: μετατόπιση χρόνων. Την εισάγει το said (τι είπε) ή το told + σε ποιον (σε ποιον το είπε) — αυτό το ζευγάρι το ξέρεις από το A2 #29. Αν το εισαγωγικό ρήμα είναι σε παρελθοντικό χρόνο, ο χρόνος της μεταφοράς πηγαίνει ένα βήμα πίσω. Στα ελληνικά συνήθως κρατάμε τον χρόνο του ομιλητή («είπε ότι είναι κουρασμένος»)· τα αγγλικά συντονίζουν τον χρόνο της δευτερεύουσας με την κύρια: τα λόγια ακούστηκαν «τότε», και ό,τι είναι μέσα τους κοιτάζει κι αυτό από το «τότε». Είναι η ίδια λογική με τον Past Perfect στο B1 #1: τα γεγονότα μπαίνουν σε σειρά από το σημείο της αφήγησης.

Ο Past Perfect, τα would, could, should και might δεν μετατοπίζονται: πιο πίσω δεν έχουν πού να πάνε. "I had finished" → She said she had finished.

Πότε η μετατόπιση δεν είναι υποχρεωτική. Αν το εισαγωγικό ρήμα είναι σε ενεστώτα, μετατόπιση δεν υπάρχει: She says she's tired — έτσι μεταφέρουμε κάτι που μόλις ειπώθηκε. Αν αυτό που ειπώθηκε ισχύει και τώρα, ο χρόνος μπορεί να μείνει: He said he lives in Leeds — και μένει εκεί ακόμα. Το μετατοπισμένο lived σε αυτή την περίπτωση είναι επίσης σωστό.

Past Simple: η μετατόπιση είναι ο βασικός κανόνας, χωρίς μετατόπιση — επίσης σωστό. "I lost my keys" → He said he had lost his keys — έτσι λέει ο κανόνας, κι έτσι είναι πιο σίγουρο στον γραπτό λόγο. Όμως τον Past Simple στη μεταφορά συχνά τον αφήνουν όπως είναι: He said he lost his keys. Αυτό δεν είναι λάθος: η σειρά των γεγονότων είναι ήδη σαφής — πρώτα τα έχασε, μετά το είπε — και ο Past Perfect δεν προσθέτει τίποτα. Ιδίως όταν αναφέρεται ο χρόνος: She said she arrived on Monday. Στις ασκήσεις του μαθήματος γίνονται δεκτές και οι δύο εκδοχές· αν έχεις αμφιβολία, μετατόπιζε.

Αντωνυμίες, τόπος και χρόνος. Τώρα μιλάει άλλος άνθρωπος, γι' αυτό το I γίνεται he ή she, και το my — his ή her. Αν η μεταφορά γίνεται άλλη μέρα ή σε άλλο μέρος, αλλάζουν και οι λέξεις χρόνου και τόπου:

Την ίδια μέρα δεν χρειάζεται να τις αλλάξεις: She said she'd call me tomorrow — αν το αύριο δεν έχει έρθει ακόμα.

Ερώτηση: σειρά δηλωτικής πρότασης και if. Στη μεταφορά η ερώτηση παύει να είναι ερώτηση: δεν τη θέτεις, αλλά αναφέρεις ότι τέθηκε. Γι' αυτό έχει τη σειρά μιας απλής δηλωτικής πρότασης — πρώτα το υποκείμενο, μετά το ρήμα — τα do, does, did εξαφανίζονται, και ερωτηματικό δεν υπάρχει. Την εισάγει το asked ή το wanted to know.

Η ερώτηση με λέξη όπως where, what, why κρατάει αυτή τη λέξη. Η ερώτηση χωρίς τέτοια λέξη — για «ναι» ή «όχι» — παίρνει if ή whether: είναι το ελληνικό «αν» στο «ρώτησε αν έρχομαι».

Παράκληση και εντολή: to + ρήμα. Την παράκληση την εισάγει το asked, την οδηγία ή την εντολή — το told, και μετά από αυτά μπαίνει ο άνθρωπος και to + ρήμα. Άρνηση — not to.

Το Could you…? στη μορφή είναι ερώτηση, στο νόημα όμως παράκληση, γι' αυτό το μεταφέρουμε με το asked me to.

Σύγκρινε το asked me to και το asked me if:

Στα ελληνικά αυτά είναι δύο ρήματα, «ζήτησε» και «ρώτησε»· στα αγγλικά το ρήμα είναι ένα. Μετά το to έρχεται παράκληση, μετά το if — ερώτηση.

Έτσι δεν λέγεται. ✗ She asked if I was coming? → ✓ She asked if I was coming. Η μεταφορά μιας ερώτησης είναι δήλωση, και στο τέλος της μπαίνει τελεία.

Έλεγξε τον εαυτό σου. Πώς μεταφέρεις τα λόγια της Άννας "I've lost my phone"; Γιατί She asked where I lived και όχι where did I live; Πώς μεταφέρεις το "Don't touch it!";