Przekazać cudzą radę

Po B1 #15 potrafisz zrelacjonować dowolne słowa przez said, told i asked. Ale w żywej relacji ważniejsze od słów jest to, co ktoś chciał zrobić: doradzał, odmawiał, obiecywał, proponował. Angielski przekazuje ten zamiar jednym czasownikiem. He said, "I'll help you" → He offered to help me. Relacja staje się krótsza i od razu widać, po co ktoś to powiedział.

Forma: trzy schematy. Czasowniki dzielą się na trzy grupy według tego, co po nich następuje. Grupę trzeba zapamiętać razem z czasownikiem.

Czasownik + komu + to + czasownik. Mówiący chce, żeby działał ktoś inny, dlatego tę osobę trzeba nazwać. Przeczenie — not to.

Tu należą też ask i tell z B1 #15: asked me to wait, told us not to be late.

Czasownik + to + czasownik, bez adresata. Mówiący sam bierze się do działania albo sam odmawia, dlatego innej osoby nazywać nie trzeba.

Czasownik + -ing albo przyimek + -ing. suggest proponuje pomysł dla wszystkich naraz, i wykonawca nie jest nazwany — stąd -ing. Po przyimku (for, on) czasownik zawsze stoi w formie na -ing.

suggest ma też drugi wariant — z całym zdaniem: She suggested that we should go by train. Jest wygodny, gdy trzeba nazwać, komu się proponuje.

Co staje się prostsze. Po czasownikach zamiaru nie trzeba przesuwać czasów jak w B1 #15. Forma to + czasownik i forma na -ing nie mają własnego czasu: czas niesie sam czasownik zamiaru. Porównaj: He said he would call me — relacja słów, z would; He promised to call me — relacja zamiaru, i would nie jest już potrzebne. Relacja staje się nie tylko krótsza, ale i prostsza.

Niektóre z tych czasowników przyjmują też całe zdanie z that: She promised that she would call, He agreed that the plan was good. Ale dla zamiaru krótka forma brzmi naturalniej. W opowieści o rozmowie czasowniki zamiaru zwykle przeplata się z said i told. Jeśli wszystkie kwestie przekazać przez said, opowieść brzmi monotonnie, a jeśli wszystkie przez czasowniki zamiaru — jak protokół z zebrania.

Kiedy który czasownik. Podpowiedź jest w samych słowach mówiącego:

Rada wprost: You'd better… Zanim przekażesz radę, trzeba ją usłyszeć i umieć dać ją samemu. Oprócz should (A2 #11) i If I were you (B1 #8) angielski ma radę z ostrzeżeniem: had better + czasownik bez to. Znaczy ona „lepiej zrób tak, bo będzie źle”. had nie jest tu czasem przeszłym: forma jest skostniała i mówi o teraźniejszości albo najbliższej przyszłości. W mowie prawie zawsze się ją skraca: 'd better.

Przeczenie — not po better: You'd better not. 'd to tutaj had, a nie would, choć pisze się tak samo.

should czy had better? You should see a doctor — spokojna rada, „warto by”. You'd better see a doctor — mocniej i o konkretnej sytuacji: jeśli tego nie zrobisz, będą konsekwencje. Dlatego o prawdach ogólnych nie mówi się had better: People should sleep eight hours, a nie had better. Wobec szefa albo nieznajomego You'd better… może zabrzmieć jak groźba; o sobie — I'd better go — tak mówi się zawsze i do każdego.

Relacja. Radę wprost przekazuje się czasownikiem zamiaru: "You'd better see a doctor" → She advised me to see a doctor; "You'd better not swim here" → He warned us not to swim there. had better w relacji się nie przesuwa, i wariant z said też jest możliwy: She said I'd better see a doctor.

Porównaj offer i suggest — po polsku oba to „zaproponować”:

offer — zaproponować siebie, swoją pomoc albo rzecz; suggest — zaproponować pomysł.

Więcej przykładów:

Tak się nie mówi. ✗ He insisted to pay → ✓ He insisted on paying. Po insist zawsze idzie on i forma na -ing. ✗ You'd better to go → ✓ You'd better go. Po had better, jak po czasowniku modalnym, to się nie stawia.

Sprawdź się. Jakim czasownikiem przekazać "Let's take a taxi"? Co jest nie tak w He advised to rest? Jak powiedzieć „Lepiej się nie spóźniaj” i jak to zrelacjonować?